Boğaziçi üniversitesinde yaşanan ve korkarım ki ülkeye yayılma eğiliminde olan krizle ilgili aklıselim kaybolmuş, durum inatlaşma boyutuna gelmiştir.

Ben bu filmi 1969 ve daha sonraki yıllarda izlemiş biriyim.

Sokaklar yürümekle aşınmaz diyenler de, söz de özgürlük isteyenler de zarar görmüş, ülke onlarca yıl gerilere gitmiş ve birçok gencimiz üniversitelerden atılmış, hapishanelerde ömürlerini tüketmiştir.

O yılları yaşayan her kim olursa olsun yaşadıklarından ve yaptıklarından memnun değildir.

Birçoğu neden, niçin ve nasıl sorusunu kendilerine sormakta, pişmanlıklarını dile getirmektedir.

Şimdi ise aynı filmi geri sarmış yeniden izler gibiyim.

Tek bir fark var.

O yıllar hükumet yetkilileri bu kadar sert, kırıcı ve tahrik edici sözler söylemiyordu.

O devirde de güvenlik güçleri zor kullanıyordu, bugünde.

Yani eylemler aynı idi ama söylemler çok farklı boyuta geldi.

Bir insan evladına hain, terörist der mi?

Suç sabit olmayınca, suç isnat etmek doğru mudur?

Söylenen sözlerin gençleri ve onların ailelerini nasıl etkileyeceği düşünülmüyor mu?

Biliyorum, o gençlerin içerisinde kendilerine göre demokratik olmayan bir şekilde başlarına getirilen rektörün, geliş tarzını onaylamadıkları için durumu protesto maksadıyla meydanlara inenler var.

Bu çok masumane bir durumdur.

Ve biliyorum bu durumu fırsat bilen, hükumetin icraatlarından memnun olmayan, fırsat bu fırsattır diyerek, meydanlara inen, cadde ve sokaklara dökülen kışkırtıcı, ülkeyi kaosa sürükleme meraklısı hainler de var.

Özellikle bunlara dikkat edilmelidir.

Hükumetin işi tereyağından kıl çeker gibi bunları birbirinden ayırmaktır.

Geçmişten ders alınarak, tarihin tekerrür etmemesi için önlem almak zorundayız

Ama böyle hakaret ederek, suçlayarak değil.

Söyleyecek tek sözüm var.

Sayın Rektörün kendi isteği ile görevinden ayrılması en doğru olan bir yoldur.

Velhasıl nerden bakarsanız bakın iki ucu tehlikeli değnek.