Ulu bir kavak ağacının hemen yanı başında bir sarmaşık filizi boy göstermiş.

Bahar ayları geçip yaz aylarının ortalarına doğru sarmaşık kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisiyle müthiş bir hızla büyümüş ve kısa sürede neredeyse kavak ağacıyla aynı boya gelmiş.

Sarmaşık, çok çabuk büyümenin verdiği bir duygu ile olsa gerek, bir gün dayanamamış kavak ağacına,  “Sen kaç ayda bu hale geldin?” diye sormuş.

“On yılda” diye cevap vermiş kavak ağacı…

Ardından da gururla, “Ben neredeyse iki ayda senin boyuna geldim bak” demiş…

“Doğru” demiş kavak ağacı, “Doğru”

Yaz ayları bitip, sonbaharın ilk rüzgarları başladığında sarmaşık önce üşümeye, sonra yapraklarını düşürmeye, soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış.

Bu hali onu çok üzmüş ve endişeyle kavak ağacına sormuş;

“Neler oluyor bana kavak?”

“Ölüyorsun” demiş kavak.

“Niçin?”

“Benim on yılda geldiğim yere sen iki ayda gelmeye çalıştığın için...”

İşte, kavak ağacı ile sarmaşığın ibret alınacak kıssası bu…

Gurura, kibre kapılmadan, hiç kimse ile kendinizi mukayese etmeden, birilerini kıskanarak adeta onunla yarışırcasına hayatınızı zehretmeden yaşayacağınız iyi bir hafta diliyorum…