Kudüs’te görev yapan bir gazeteci, Ağlama Duvarı’nın önünden her geçişinde, yaşlı bir Musevi’ nin orada öyle durup dua ettiğini fark etmiş.
Bir hafta, iki hafta, üç hafta derken yaşlı adam hep aynı yerde dua ediyor. Gazeteci sonunda bu adamla bir röportaj yapmaya karar vermiş…
Adamın yanına yanaşmış ve “Afedersiniz, sizinle bir röportaj yapmak istiyorum” deyip izin aldıktan sonra, “Adınız ne, biraz kendinizden bahseder misiniz…”
“Adım David, Polonya Yahudisiyim. 65 yaşındayım. Küçük bir manav dükkanı çalıştırıyo-rum, Evliyim, iki çocuğum var.”Gazeteci “Sizi her gün burada ağlama duva-rının önünde Dua ederken görüyorum.”
“Evet, her sabah dükkanı açmadan buraya gelirim. Dünya barışı ve insanların kardeşliği için dua ederim. Öğle tatilinde bu sefer insanla-rın mutluluğu, acılarının sona ermesi için yalvarırım. Akşam da eve dönerken, bu kez dürüst ve iyi insanların esenliği için dua ederim. Cumartesi günlerini de yine burada dua ederek geçiririm”
Gazeteci, “Ne güzel, kaç senedir böyle yapı-yorsunuz?”
“İsrail’e göçtüğümden beri, yani kırk yılı geçti.”
Gazeteci çok etkilenmiş ve heyecanla sormuş;
“40 yıldır her gün dua ediyorsunuz, 40 yıldır yılmadınız. Bugün nasıl bir duygu içindesiniz, neler hissediyorsunuz?”
Uzun uzun iç geçirmiş yaşlı Musevi.
Sonra bezgin bir sesle cevap vermiş:
“Vallahi artık bilemiyorum” demiş. “İçimde, sanki duvara konuşuyormuşum gibi bir his var.”

Evet, bu haftaki kıssadan hisse bu…
Bu kıssadan hisse ile kendimi de sorgulamak istiyorum…
Hadi Musevi’yi anladık ağlama duvarının önün-de, zaten duvara konuşuyor.
Ya bizim yazıp çizdiklerimiz, siyasilerin gözün-de ve gönlünde ilgi görmüyor, kılları kıpırdamıyor-sa Allah aşkına söyleyin biz kime konuşuyoruz!...
Sağlıklı ve bereketli bir haftabaşı diliyorum.